Het Joodsche bruidje

dien voortijd, die hun het stralende aan-gezicht van die bescheiden, zachte een-voudige grootmoeder hadden voorge-tooverd, de witte lokkige kop van dien knoestigen, verren grootvader? Zeker, ook op de geesten der kinderen hadden de voorouders hun werking uitgeoe-fend, al was het maar door een licht-valling op n beetje broomzilver, die hun beeld had geschapen en het ver-band tot stand gebracht, en ook in de voorstelling der jongeren, hoe vaag dan wellicht, was iets van die menigte te zien.... En het sterkste misschien was bij hen wel levendig de herinnering aan dat portret, dat zij zoo goed kenden, van die zoo jong gestorven tante, ׳— maar wat had zij nog n hoop kinderen ter wereld gebracht! — die vrouw met het bleeke, fijne, beminnelijke gezicht onder het hooge, zorgvuldig opgemaak-te kapsel, en de bekoorlijke, tengere ge-stalte, edel en aanminnig van lijn, ׳—

93