Jacob Hiegentlich

was niets aan te doen, het moest, de kranten schreven er zo vaak over dat de oorlog komen moest, zwijgen er over hielp niet* Alles was zinneloos, er was zo veel waaraan hij zich dezen prachtigen dag had geërgerd* Hij probeerde geen acht te slaan op de ronkende machines in de lucht, maar ieder keek, men was ook massa opeens*

Emile voelde zich niet heel goed de laatste tijd, hij dokter* de ’n weinig, stond elke dag na zware dromen met hoofdpijn en vermoeidheid op* Zwemmen maakte hem soms blij moe* dig, energieker, des was hij ook van ochtend gegaan* Voor zijn deur was men bezig de prachtige iepen van de Vondel* straat te vellen, men ontdeed ze van hun grootste takken en op ’t Museumplein was men ook al doende stukken van de bomen te zagen, het vervulde hem eerst met wrevel, dan met zachte weemoed* Mannen van de stadsreiniging waren de afgevallen takken met de nog onbegrijpelijk gaaf-groen geble* ven blaren aan ’t opruimen* ’t Was dus herfst ondanks de bedrieglijke voorjaarszon*

Onder de douche viel hem Baudelaire in, hij declameerde: „Bientöt nous plongerons dans les froides ténèbres ♦ ♦ De andere douches zongen, brulden, Wilhelmus, psalmen, de Internationale, Schlaf wohl mein Kindlein, schlaf wohl, kweelden ze in canon* Jonge mensen, sierlijk van leden, speelden ’n woest nalopertje, renden over de perrons, sprongen over de balustrade, wachtten uitdagend op de grote springplank: „Wie is hem?” tot wie hem was vlakbij nader* de en de ander met ’n verrukkelijke sprong capriolend en verend in ’t water dook* De dikste van hen, die uitstekend sprong maar minder goed hollen kon, had Emile vaak aan* gevuurd mee te doen, de charmante meisjes in hun gezelschap,