Jacob Hiegentlich

zou hen later beroemd maken en hun verzen „zeggen” in selecte schouwburgjes en hen uitdragen in het volle licht* Ook waren er der dichters dames, echter bij anderen dan hun eigen echtgenoten gezeten; de libertijnse sfeer werkte de buitenechtelijke copulaties in de hand, waartegen zich geen wettig echtgenoot durfde verzetten: men lacht zuurzoet, uit angst voor ’n slecht artist te worden gehouden* Een vrouw schold op kenmerken van ’t burgerlijke die ze aan ’n naburig tafeltje waarnam* En Moser die met de hand op de tafel gesteund zich al dien tijd aan ’t bezinnen was, besloot nu maar buiten te gaan zitten,en zei nog flauwtjes: „We geven teveel af op ’t burgerlijke, maar d’r is niets burgerlijker dan dat kankeren op andere lui: kijk die ’s * * ♦ Wat zoeken jullie hier anders dan de lekkere burgermanswarmte van de huiskamer, die jullie thuis niet vinden kunt*” Er golfde ’n zwak protest en Verhoef (die altoos opkeek als men ergens ’t woord „dronkelap” gebruikte), deelde mee dat hij veel te onrustig was om den gansen avond bij moeder de vrouw te blijven; hij vroeg waarom Emile niet plaatsnam en drukte vervolgens zijn harigen schedel tegen zijner Muze borst* „Nee, ’t is nog zo’n mooie avond, ik ga nog liever wat op ’t terras*” En in ’t heengaan streelde hij nog even de zeer oude hond van ’n zeer oud man aan de leestafel* Op dien hondegrijsaard had hem Lea attent gemaakt*

Inderdaad, dit was ’n onrustige dag geweest* Nu was ’t stil op ’t plein, rustig kabbelde ’t gepraat van twee jonge meisjes, waarvan er een ’n rode poes bij zich had* Links zaten twee Amsterdammers op leeftijd, zwijgend bij hun bier* Het was ’n mooie avond, gelijk de ochtend mooi was geweest, lenteachtig; de middag daarentegen was verzadigd van lome weel