Jacob Hiegentlich

godlozen die hun generaals bij bosjes executeerden, leeg ongeacht de goedkope gijn der journalisten, ⁹t geaffecteerd gewauwel van blonde kindertjes der toneelschool, het wee-moedig-bruut abacadabra der whisters, klaverjassers, skaters, de gewichtige boerensnuiten der biljarters-in-hemdsmouwen, de verfijning van ⁹t eenzaam genie bij de tapkast, (het enige dier, dat niet in „gezellig” groepsverband was?), leeg trots de vriendschappelijke kreten die hem nu uit de „Bedstee” bereikten der significatie ven*

Op deze laatsten schreed hij af terwijl hij overwoog of hij bij hen plaats zou nemen* Niets anders was de bedstee dan een verhevenheid, ⁹n schavotjen waarop de school der significatie ven „haar eigen” terugtrok* Hij drukte handen en Lichte-velde had ⁹t weer over zich zelf, over drukproeven, bundels en kritieken, Lichtevelde moest niets van kunst hebben: ,,’t Leven!” smachtte hij met blikkerende brilleglazen, maar bleef onderwijl doortobben over zijn roem; „we moeten zoveel mogelijk publiceren, anders raken we vergeten*” Hij bewoog zijn ontzaglijk lichaam slechts om den een of ander binnentredenden prominent kwispelend te begroeten of hem ijlings zijn beschermelingshulde te manschappen* Hij rookte niet, en dronk koffie, in tegenstelling met den bijzonderen drinker Verhoef, maar bij eiken borrel die Verhoef bestelde, fluisterde Lichtevelde hem met psychopathische eentonigheid toe: „Wat zul jij ’n gekke kindertjes krijgen”, want, ijverig lezer van populaire brochures als Lichtevelde was, hield hij zich heilig overtuigd, dat een iegelijk die niet van ⁹n borrel afkerig was, steevast ⁹n ongelukkig kroost moest verwekken* Hij zat naast ⁹n scharminkelige vrouw die hun aller verzen voordroeg bij bevriende families; deze scharminkelige vrouw