Jacob Hiegentlich

bloemen, hij wordt zelf koe en haan, hij bezit de bijzondere eigenschap, die ik enkel bij Joden en sommige dichters heb gevonden, naïeve en primitieve voelers: zich met het beest te vereenzelvigen, de angst van het bedreigde dier, dat ter slachtbank wordt geleid, is als de angst van den opgejaagden Jood* ChagalPs grootvader beminde zijn koeien zozeer, dat hij ze als vrienden aansprak en hun verontschuldiging vroeg als hij ze slachten moest* In Witebsk had de kleine Mare een gelukkige en zelfs argeloze jeugd, maar zijn vader was een arm „hagodemannetje”,¹ simpel en toegewijd knecht in een haringpakkerij, hij glinsterde altijd van de pekel en nam met vriezende handen den haring uit de ton, terwijl hij liefelijk lachte en zijn dikke patroon loom toekeek* Bij het Sjabbes-² eten vloog het lekkerst stuk vlees van vaders bord naar dat van moeder en vice versa ontelbare malen heen en weer. Maar lees dan toch „Ma Vie”, als ge hem ontraadselen wilt! Het is een toelichting, hoe zijn werken zijn ontstaan, boek en kunst zijn een voortdurende lofzang op het Joods familieleven en op Bella, in alle stadia van jong meiske tot moeder* De hulpeloze glimlach van het glinsterende vadertje verdween pas, als hij na het Sjabbeseten in slaap viel en dan zuchtte de moeder; zij wilde zo graag wat praten en op haar verzoek zetten de kinderen het lied in van de Rebbe³.

In het Museum is een vioolspeler, die met maangroen extatisch lachend gezicht boven op een huis speelt. Maar dat is een oom van Chagall, die heel vreemdsoortig speelde en daarvoor boven op het dak ging zitten; wij horen zijn curieuze melodieën ! Er waren tantes, die als gevleugelde engelen met hun korven over de markt vlogen, zodat de mensen zich afvroegen:

¹ Een eenvoudig mannetje. ² Sabbath. ³Rabbijn.