Hun lach klinkt van zo ver ...

den ingezogen; een populaire versie van wat zij er moeizaam van hebben begrepen, dragen ze met groot gemak in de wereld uit. Ze zijn uitermate zelfverzekerd; hun inzicht in de historie geeft hun krachten. Als ze de geschiedenis loslaten, zijn ze zwak en beverig, evenals de reus, die de aarde tot moeder had en verloren scheen toen hij voetje van de vloer ging. Hun tegenstanders zijn evenmin vies van een beetje historisch inzicht, maar hun achterwaartse blik reikt niet verder dan de horizon van het jaar 1903. In dat jaar heeft Pieter Jelles de spoorwegstaking gemold en de algemene staking verraden. Het is meer dan twintig jaar geleden. Er is in de tussentijd wel iets gebeurd. Maar zij volharden in hun afkeer van wat er in 1903 moet zijn geschied. Ze kennen elk woord, dat tijdens de staking werd geschreeuwd, elke zin, die werd neergepend, elke verdachtmaking, die toen nog werd verzwegen.

Met één been staande op de spoorwegstaking van 1903 en met de andere op het grijze oorlogsbrood van Wibaut, zetten ze de bazuinen van het haastig oordeel aan de lippen. Ze roepen de maffers op tot nieuw leven. Spoedig zal het moderne socialisme bezwijken onder de zware last der schande. Gevraagd naar een nadere adstructie van deze profetie belanden de helderzienden in wijdlopige beschouwingen omtrent de lonen der gemeentewerklieden, de werktijden der werksters op het Stadhuis, de haast van Schaper om naar de grenzen te snellen als het vaderland in gevaar is, de drukfouten in de loterijlijst van 'Het Volk,' de ijzeren loonwet van Lassalle, de meerwaarde-theorie van Marx, en ander mengelwerk.

De loszinnige disputanten van de burgwallen zijn even tomeloos aan de politiek verslingerd als de rustige burgertjes uit de ordentelijke buurt. Van de burgwallen komen elke zaterdag-

167