Hun lach klinkt van zo ver ...

naam uit de Nederlandse poëzie der Tachtigers, maar hij voelt zich geen god in het diepst van zijn gedachten. Hij doet sinds jaren juist krampachtige pogingen, om zich in de waardering van zijn medemensen op de laagste sport te plaatsen. Zijn belangrijkste hulpmiddel bij deze zelf-degradatie is een beduimelde brochure van Max Stirner, getiteld: De Enige en zijn Eigendom. Oreert hij in de kring van zijn aandachtige toehoorders: 'Alles wat ik doe komt voort uit mijn eigen egoïsme. Ik proclameer de zelfzucht tot enige drijfveer van elk menselijk handelen. Nog nooit heeft een mens iets gedaan of hij deed het uit eigenbelang.'

De omstanders luisteren aandachtig. Een mannetje uit de Lepelkruisstraat wordt deze theorie echter te gortig. Hij stamt van het volk, dat rachmones, medelijden, als hoogste deugd prijst en goed bloed kan niet zwijgen.

'Hoe kan U nou zoiets narrisj zeggen ? Alles wat een mens doet, doet hij uit egoïsme? Mesjokkaas! Stelt U zich nou eens voor, dat ik over de brug van de Prinsengracht loop en ik zie U in het water liggen, nou ja, bij wijze van voorbeeld dan, want ik hoop, dat U honderd jaar zult worden. Goed, ik zie U in het water liggen. U bent al bijna verdronken. Ik kan niet zwemmen, maar wat doe ik? Ik spring toch, hoetsj, over de leuning in de plomp om U eruit te halen en ik verdrink zelf bijna. Als niet andere mensen, die de zwemkunst wél machtig zijn, ons niet allebei eruit hadden gehaald, hadden we samen op één tandem naar de hemel kunnen fietsen. Nou moet U mij eens uitleggen waarom ik uit egoïsme bijna verdronken ben. Oj, als ik een egoïst was geweest, had ik op de brug blijven staan, waar of niet ? Maar ik had echt rachmones met U als lijk zijnde zal ik maar zeggen.' De omstanders mompelen instemmend. De logica is evident,

156