Hun lach klinkt van zo ver ...

houders zich bezatten aan appelbollen en glazen alcoholvrij bier van de Phoenix. Achter de Beurs op de hoek van de Oudebrugsteeg is boven de vergunningzaak van 'het Wapen van Amsterdam' de vaste plaats waar de anarchisten samendrommen om hun kennis te verrijken. De oude Lansen reciteert er eigenteeltse poëzie. Hij is een dichter uit de school van dominee Laurillard en de Genestet, maar als declamator doet hij experimenteel. Gezeten achter de tafel met het groene laken, frommelt hij met een of ander prutsdingetje onder het tafelblad, terwijl hij galmt:

Hoort Gij het klokje luiden Ping, ping...

Maar 'ping, ping' zegt hij niet. Hij heeft een fijn belletje onder het tafelblad verborgen, dat doet ping, ping. Gerrit Reinders spreekt over elk onderwerp, dat hem in de zin komt en dat hij net zo lang verwringt en vervormt totdat het past in de ongebonden conceptie van het vrije anarchisme. Een jonge snuiter, Max Tak, speelt er viool. De lezingen zijn altijd aan abstracte onderwerpen gewijd. Het publiek draagt bij voorkeur grof bombazijn, dat de vergaderingen een eigen aroma verleent.

Gelezen wordt overal in de stad, want elk jaar gaat een lichting van de Leerplichtwet met groot verlof. Maar nergens is het debat zo tot de rand met sarcasme en hoon volgepropt, als in de straten tussen Waag en Weesperplein. Nergens bruist de hartstocht onstuimiger. Er bestaan geen andere kleuren dan wit en zwart. Mensen zijn engelen of duivels. Een tegenstander is een vijand. In het gunstigste geval stempelt verschil van inzicht de wederpartij tot een domoor. Wie voor de honderdduizendste maal heeft horen uitleggen, dat hij ongelijk heeft en

146