Hun lach klinkt van zo ver ...

'Van mijn achternaam: Mug.' 'En van je voornaam?' 'Wothan. Wothan Mug.'

Van zwangerschap en bevalling weet ze meer dan alle dokters, vroedvrouwen en bakers bij elkaar. Ze is zeer kwistig met het verspreiden van die kennis. Daarbij botst haar deskundigheid echter tegen die van de andere schoonmoeder, de verhouding is hartelijk doch koel.

Naarmate de dag van de bevalling dichterbij komt, worden de twee schoonmoeders zenuwachtiger. De een, omdat het tenslotte haar dochter is, die straks in arbeid zal liggen, de andere omdat het per saldo de zoon van haar zoon is, die op het punt staat geboren te worden. Want dat het een jongetje zal zijn, daaraan twijfelt ze geen seconde. Ze heeft niets tegen meisjes, in het geheel niets hoor, maar de eerste behoort een jongetje te zijn, zo is de wereld nu eenmaal geschapen. Mocht het kind, in strijd met alle wetten en regels, toch een meisje zijn, dan zal ze het kind geen millimeter minder verwennen en bederven. God zij geloofd en gedankt, het wórdt een jongetje. Als op de achtste dag het huis vol is van mensen, die de plechtige besnijdenis komen bijwonen, zit de moeder van de echtgenoot, de grootmoeder van de besnedene, alweer in het midden van het feestgedruis.

'Feliciteer U, altijd vreugde.'

'Dank U, en dat U zijn chupah-dag mag beleven.'

'Omijn!'

Precies als op de dag van de bruiloft. Maar, vreemd, vandaag komen er geen tranen. Zegt ze fluisterend tegen haar man: 'Gijn. Ik heb het gevoel, dat onze zoon vandaag eigenlijk pas trouwt.'

107