Hun lach klinkt van zo ver ...

'Dan ben je met een week of tien over de helft.' Van dat ogenblik afziet zij eenvoudig niet meer, dat haar zoon slecht geschoren is en dat een knoop aan zijn kleren ontbreekt. Wie haar zou zeggen, dat hij met de verkeerde vrouw is getrouwd, zou ze de ogen uit het hoofd krabben. Haar mateloze behoefte om liefde te schenken heeft een nieuw doelwit gevonden: het kleinkind-op-komst. Ze slaat balen zachte witte wol in. Voortaan wordt ze slechts in breiende staat aangetroffen. Ze prutst sokjes en manteltjes en mutsjes en truitjes, ze haakt een spreitje voor het bedje en nog een spreitje voor het geval de eerste naar de stomerij moet; van zelfgedraaide wollen koordjes frunnikt ze donzen balletjes, in wit, in blauw en in rose, ter versiering van de sokjes, de schoentjes, de spreitjes, de truitjes en de mutsjes van het kind, dat ze kent al maanden voordat het schaap het levenslicht heeft aanschouwd. Al die kleertjes maken haar gemoed week als gelei, haar humeur zoet als honing, haar stem geurig als een bos rozen.

Listig probeert ze aan de weet te komen naar wie het kind zal worden vernoemd. Haar man is het eerst aan de beurt om peetvader te staan. Hij heet Mozes; moet haar kleinkind ook zo heten ? In de nieuwerwetse tijd hebben jonge mensen een angstaanjagende voorkeur voor onbekende voornamen. Dat de oude naam Mozes wordt veranderd in Max, vooruit, dat is te begrijpen, tenslotte is de eerste letter de hoofdzaak. Maar hoe kunnen verstandige ouders een kind, dat eigenlijk Jacob moest heten, Wothan noemen ? Dat is geen naam, dat is een vloek, die zo'n onschuldig wicht zijn hele leven moet meetorsen. Zullen ze hem later treiteren, als hij eenmaal groot is. 'Hoe heet je?'

106