Land van de toekomst

Binnen de organisatie der Amerikaanse hulpverlening heeft men gestreefd naar vrijmaking van de handelsbelemmeringen (vreemd woord: liberalisatie), maar door de oorlog in Korea is alles in de war gelopen. De prijzen gingen stijgen en de liberalisatie kon niet worden volgehouden.

Men heeft ook nog geprobeerd door onderlinge inwisselbaarheid van de betaalmiddelen meer eenheid tot stand te brengen. De Amerikanen bleken bereid grote bedragen in dollars beschikbaar te stellen om tijdelijke storingen te overbruggen. Maar toen West Duitsland ver over zijn crediet ging, liep dit ook spaak.

Uitkomst in deze weinig pleizierige toestand, kwam door het Schu-man-plan.

Het Schuman-plan, en het aansluitende Plan Monnet.

Dit plan van de Franse minister Schuman pakt de zaak der Europese eenwording van een heel andere kant aan. Het begint niet ״boven aan" bij de staten en de regeringen.

Het begint ״onder aan", bij de basis industrieën. Basis-industrieën, zijn ״grondslag-industrieën", waar alle andere industrieën van afhankelijk zijn.

Namelijk de steenkool, ijzer en staal.

Breng deze basis-industrieën van de verschillende landen bij elkaar.

Laat ze geleidelijk aan ״vergroeien" tot één grote economische eenheid.

Stel ze daartoe onder een ״orgaan", dat boven de nationale regeringen troont.

En, zo redeneert men, dan volgen de andere industrieën geleidelijk aan.

Dat is, ruw geschetst, de gedachte van deze plannen.

Het democratisch socialisme aanvaardt het beginsel van deze plannen.

Het is bereid aan de uitvoering van ganser harte mede te werken.

Het streeft er echter naar aan het Plan Schuman een socialistische inhoud te geven.

Een conferentie van democratisch socialistische partijen uit verschillende landen heeft het volgende uitgesproken:

ten eerste: toezicht op de basis-industrieën is mogelijk, ook als er onder de deelnemende landen, landen zijn, die geen socialistische regering bezitten;

ten tweede. De internationale leiding van zo'n tot eenheid gebrachte basis-industrie zou gebonden moeten worden aan een beleid van volledige werkgelegenheid.

Deze tweede gedachte is uitermate belangrijk. In het verleden heeft men ook wel internationale overeenkomsten tussen basis-industrieën van verschillende landen gekend. Die waren veelal gericht op een verdeling van de markt, een beperking van het aanbod en het hoog houden van de prijs. De winst was immers het leidende beginsel. Een Schuman-organisatie, die gebonden is het beginsel van economische groei en volledige werkgelegenheid, zal ״vanzelf" groeien naar een beleid, dat de behoeften als leidend beginsel heeft.

Ten einde deze groei mogelijk te maken, verlangt het democratisch

96