Land van de toekomst

,,beneden aan" te beginnen) Spanje en Portugal en Italië, hoger op liggen Frankrijk, Zwitserland, Duitsland, België, Luxemburg, Nederland, en in het Noorden Denemarken, Noorwegen en Zweden.

Elk land heeft zijn eigen munteenheid. En we weten maar al te goed wat dat voor moeilijkheden geeft in het verkeer tussen de volkeren.

Zijn tolgrenzen. Zijn douanes. Zijn invoerrechten en beperkingen op de invoer.

Elk land brengt voort, en houdt weinig of geen rekening met wat andere landen voortbrengen.

Dat alles betekent een reusachtige verspilling van arbeid.

Dat wil dus zeggen: verspilling van welvaart. Welvaart die allen ten goede zou kunnen komen. Indien men slechts wilde komen tot een stelsel van arbeidsdeling.

Breng die verschillende nationale economische eenheden bij elkaar.

Richt de nieuwe grote huishouding in volgens een Plan en ge verkrijgt „vanzelf" meer voortbrenging.

De ineenvoeging, de eenheid, de samenwerking van Europa wordt echter niet alleen vereist door economische noodzakelijkheden.

De militaire noodzaak stelt die ineenvoeging dringender dan ooit aan de orde.

De beveiliging van onze wereld is onmogelijk, indien de landen elk op hun eigen houtje voor de verdediging gaan zorgen — of er niet voor zorgen.

Op dit gebied is eenheid de dringende voorwaarde tot handhaving van alles wat het leven de moeite waard maakt, dat het geleefd wordt.

Maar in onze moderne tijd steunt elke militaire verdediging op een economisch achterland.

Eenheid in de militaire verdediging is een hersenschim, indien Europa zelf geen eenheid wordt in economisch opzicht.

Daar ligt de kern van de keuze: één Europa of géén Europa.

De groei naar eenwording kan niet worden over gelaten aan het „vrije spel der maatschappelijke krachten".

In bijna alle landen gelden voor het economische leven beperkende bepalingen. Zou men die plotseling vrij laten, dan ontstaat er wanorde in elk opzicht in ons werelddeel.

Er moet leiding worden gegeven.

Wij geloven in de kracht van de zucht tot zelfbehoud van Europa.

Ons deel van de wereld wil niet ten onder gaan.

Het streven naar ineenvoeging der nationale economische eenheden is sinds jaar en dag het streven van het democratisch socialisme.

Wij zijn er van overtuigd, dat de dringende noodzaak van zelfbehoud de landen er toe zal brengen, dit ideaal te verwezenlijken.

Het zal niet altijd „vanzelf" gaan. Er zijn krachten en tegenkrachten.

Oude vormen en gedachten moeten afsterven.

Maar reeds zijn de omtrekken zichtbaar van een wereld, die op nieuwe krachten zal steunen.

Wanneer wij daar aan denken, wijkt de twijfel uit ons gemoed. Dan treedt in de plaats een begeerte naar die nieuwe tijd, waarin de scheidsmuren tussen mensen zullen zijn geslecht.

93