Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

schiet ik neer." Zulke taal kun je niet mis verstaan.

We blijven roerloos. Sommigen staan, anderen zitten. Marku heeft een tweede revolver te voorschijn gehaald. Hoe moet dit eindigen"? Het eindigt zoals niemand heeft verwacht.

Nickey, met zijn spieren van een oude olifant, geeft de zware eiken tafel een duw. Ik weet wat kracht is, maar zoiets heb ik nog nooit gezien. Het zware meubel suist als een elastieken balletje door het vertrek. Een van de hoeken komt met een enorme klap tegen Marku's maag terecht. Die zakt in elkaar. Hij heeft zelfs geen tijd meer om te kreunen.

„Maak de deur maar open", zegt Patchecki kalrn tegen de drie T's. Rechercheur de Wilde komt binnen. Er zijn een paar rechercheurs bij hem.

Hy kijkt de kring rond. Ziet Marku op de grond liggen. Laconiek zegt hij:

„Even afrekenen, heren."

Wonderlijk genoeg blijft iedereen kalm. Behalve Gril-ly, die als een gekooide tijgerin heen en weer loopt.

„Wil mevrouw alsjeblieft gaan zitten?" zegt de Wilde. „Hoe heet U eigenlijk?"

Voordat Grilly kan antwoorden, zegt Patchecki:

„Het lijkt me beter, dat ik voor haar antwoord. Ze is een beetje nerveus. Mag ik U voorstellen, dit is Grilly, de dochter van de rat, die bewusteloos op de grond ligt."

Hij wijst op Marku.

„Hoe is haar achternaam?"

„Die kan ik U ook geven. Logan. Grilly Logan."

Logan? Waar heb ik die naam eerder gehoord? Op

175