Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

zien? Marku de onmachtige! Hè, meneer Marku, waarom speel jij eigenlek de invalide? Is dat een alibi? En wat heb jij te verbergen en wie moet de. schuld krijgen? Daar kun jij niet op antwoorden, hè? Maar ik heb je antwoord niet nodig! Ik weet het wel. En dat zal ik je nou eens duidelijk zeggen, waar iedereen bij is. Jij hebt Don Ferrares vermoord! Hier in dit huis. Doodgewoon vermoord. Heel gewoon vergiftigd. De arme slokker heeft het niet eens gemerkt. Hij dronk een glaasje en toen was hij wijlen. Maar ik heb het vuile werk moeten opknappen. Ik heb hem weg moeten rijden. Ik heb de kei tussen het gaspedaal moeten drukken. Ik heb de motor moeten starten. Ik heb op het laatste ogenblik uit de rijdende wagen moeten springen. Marku de Machtige is immers invalide? Die kan zoiets niet."

De spanning is om te snijden. Iedereen voelt, dat in Marku een helse woede wakker geworden is.

Zijn lippen zijn een paar smalle rechte strepen in zijn gezicht. Met zijn valse ogen kijkt hij Grijze Jaap aan. Zó stekend is die blik, dat Grijze Jaap ondanks zijn roes voelt, dat er iets vreselijks gaat gebeuren. Zijn woede slaat om in een sentimentele huilbui.

„Ik meende het zo kwaad niet, Marku. Ik ben dronken. Zie je niet, dat ik dronken ben?"

„Dat zie ik!" sist Marku, „dat zie ik. Voor jou is hier geen plaats."

Voordat iemand erop verdacht is, grijpt Marku een revolver. Er klinkt een schot.

Op het gezicht van Grijze Jaap tekent zich een trek van verbazing af. Daarna rolt hij van zijn stoel. Hij ligt op de grond te kreunen. Uit zijn mond komen bloe

173