Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

״Je hebt nu vijf dagen vastgezeten", gaat hij verder, ״en geen enkele poging gedaan om weg te komen. We zullen vanavond over een aantal dingen praten. Jij zult daar bij zijn."

״Goed", zeg ik.

״Maar je moet één ding wel in de gaten houden, Tony Toeroen", gaat hij verder. ״Ik duld geen kletskousen in mijn omgeving. Als Patchecki ermee instemt, neem ik je in onze bende op."

״Waarom zou Patchecki daar tegen zijn?" vraag ik.

״Hij is er niet tegen. Hij is ervoor, dat je meedoet, heeft hij me laten weten."

In mijn hoofd begint een heel orkest te spelen. Mijn bluf heeft me erdoor gehaald. Voorlopig ben ik veilig.

״Eén ding moet je wel in de gaten houden", zegt Marku weer, ״zodra we merken, dat je dubbel spel speelt, kun je je kistje bestellen. En denk niet, dat je slimmer bent dan ik. Dat heeft Don Ferrares ook gedacht. De rest ken je."

״Jawel", zeg ik. ״Ik heb het begrepen."

Voor de ruiten van de grote kamer zijn luiken. Er stclclt een tafel en er staan stoelen. Veel stoelen. Ik tel ze. Tien stuks. De kamer is verder zeer spaarzaam gemeubeld. Er brandt een electrisch lampje zonder kap.

Als ik binnengebracht word (zonder boeien), is de kamer al vol mensen. Marku zit achter de tafel. Naast hem zit Patchecki. Rondom de tafel en ook op de tweede rij, zal ik maar zeggen, zitten:

Grijze Jaap, Nickey, Grilly, Molly en warempel Tot-sy, Trotty en Topsy zijn ook van de party. Mezelf

163