Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

tel ik ook mee en zo zijn hier dus tien mensen aanwezig.

De begroetingen zijn niet hartelijk en niet onhartelijk.

Grilly en Molly kijken elkaar niet aan. Tegen mij zegt Grilly: ״Hallo, moeder's mooiste, hoe gaat 't ermee?"

Ik grijns als antwoord.

Nickey׳ slaat met zijn sterke arm op mijn schouder. Ik hoor de botten kraken.

״Ha, die ouwe reus! Blij, dat ik je nog levend zie."

Patchecki knikt me hooghartig toe.

De drie T's begroeten me met een serie vloeken, die vriendelijk bedoeld zijn.

״De tijd is gekomen", zegt Marku, ״om jullie te vertellen wat we zullen gaan doen. Sommigen van jullie zijn al een beetje op de hoogte. Anderen hebben een flauw vermoeden. Maar als we binnen een jaar allemaal stuk voor stuk miljonair willen zijn, moeten we precies weten wat er op het spel staat. Patchecki en ik hebben de hele zaak grondig bekeken. Luister dus goed."

Er hangt een gespannen atmosfeer in de kamer.

״Ik zal jullie een lesje geven in eenvoudige economie.

Je weet wat een Engels pond is. Dat is in Nederlandse aluta ongeveer tien gulden waard. Een Engels pond is an papier. Maar er zijn ook gouden Engelse ponden. WE GAAN GOUDEN ENGELSE PONDEN MAKEN."

Ik kijk Marku met grote ogen aan. Er schiet me een zin in de gedachten — een zin, die wijlen Don Ferrares tegen de oude Jan van Dommelen heeft uitgesproken: Marku is zo slim; hij kan echte gouden tientjes maken

164