Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

״Vraag maar aan Grijze Jaap of hij mijn getuigschrift wil voorlezen."

״Grijze Jaap is een luis", zegt Marku, ״een laffe, hinderlijke luis."

״Nou Marku, op één punt zijn we het in elk geval al met elkaar eens."

Ik ken zijn soort een beetje. Ze zijn wreed en ze hebben geen geweten. Maar ijdel zyn ze allemaal.

״Marku", zeg ik, ״voor jou heb ik reuzerespect; toen ik van jou hoorde, zei ik tegen mezelf: Tony, een man, die echte gouden tientjes kan maken en er nog aan kan verdienen, dat is de vent, naar wie je je hele leven hebt gezocht."

Er glydt een schaduw over Marku's gezicht.

״Jij weet nu al veel teveel, Tony."

Hij bestudeert me weer aandachtig.

Eindelijk zegt hij:

״Ik weet niet goed wat ik met jou zal doen. Je weet zoveel, dat ik eigenlijk verplicht ben je lamp uit te blazen. Vreemde kerels, die myn geheimen kennen, moeten onschadelijk worden gemaakt. Aan de andere kant.... een vent als jij zou ik best kunnen gebruiken. Je bent sterk. Je weet wat je wil. Je lijkt me trouw.... ik weet het nog niet. Misschien laat ik je wel leven."

Ik besluit mijn laatste troef uit te spelen.

״Marku", zeg ik langzaam, ״ik zou geen besluit nemen, als ik jou was, voordat je weet of het compagnonschap doorgaat. Patchecki zal je vertellen wat ik waard ben."

Ik heb het schot in den blinde afgevuurd. Maar ik heb de roos geraakt.

157