Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

ZEVENTIENDE HOOFDSTUK.

Ik suis met een rakettenvaart uit een diepe mijn schacht omhoog naar het licht, omdat iemand iets onder mijn neus houdt, dat prikt en prikkelt. Mijn ogen zijn nog dicht, maar door de oogleden heen is alles rood en vurig. Achterop mijn hoofd voel ik een zere plek. Ik wil met mijn handen voelen of er werkelijk een buil zit, die groter is dan mijn hoofd, maar mijn handen zitten vast. Ik wil mijn benen bewegen. Die zitten ook vast.

Ik besluit mijn ogen te openen.

Alles is nevelig. Maar ik zie Grijze Jaap voor me staan. Hij heeft een flesje in de hand. Het flesje, dat prikte en prikkelde. Ik zie een kale, armoedige kamer. De stoel is een zware leunstoel. Mijn armen zijn met zware ijzeren beugels aan de armleuningen geklonken. Mijn benen zitten aan de voorpoten van de stoel vast. Als ikr me beweeg hoor ik het ijzer rammelen.

״Ziezo, daar hebben we de grote Tony Toeroen", zegt Grijze Jaap.

״Wat moet datf vraag ik naar de bekende weg.

״Dat moet zovéél. Jij moet rustig blijven zitten. Jij moet luisteren naar wat ik je te vertellen heb. Jij moet je grote bek een beetje kleiner maken. Anders moet jij nog veel meer!"

152