Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

een rare tijd. Maar toen ik op straat rumoer hoorde, ben ik opgestaan. Nou, en voordat ik een beetje aangekleed was, stond de ziekenauto al beneden."

Eén ding weet ik nu wel zeker: Grijze Jaap heeft niet een levende, maar een dode Don Ferrares naar de garage gebracht. Dat verhaal van het feestje is een leugen; dat ligt er duimdik bovenop.

„Zeg Jan", zeg ik, „hebben ze beneden nog dingen van me gevonden?"

„Niet dat ik weet", zegt Jan. „Ik vermoed haast van niet, want anders zouden ze je die toch wel terug hebben gegeven?"

„Dat is waar, maar ik zou toch nog wel even willen kijken. Je kunt nooit weten."

De garage is leeg en schoon.

Er ligt zelfs geen stukje gereedschap in. Geen spatje bloed te zien. Het is duidelijk, dat de moord op Don ergens anders is gepleegd. Maar waar?

Ik kijk nog eens langzaam en zorgvuldig in het rond.

Ik hoef niet op de grond te kruipen. Het lijkt wel alsof de stadsreiniging de garage onderhanden heeft gehad. De muren zijn van steen. Het zyn gloednieuwe huizen. Daar hoef je ook niet romantisch te zoeken naar geheime kasten en verborgen kamers.

Her en daar zit een vuile plek op de muur. Niks bijzonders, zou de baas van de Green Parrot zeggen. Maar op één plek is iets op de muur getekend. Ik vraag me af of dat opzettelijk is gebeurd. Het ziet er naar uit alsof iemand in gedachten een beetje heeft zitten spelen met een vuile oliekwast.

139