Door storm en duisternis

wel elke nacht aan bombardementen bloot. De waterleiding was defect. Afvoer van vuil vond niet plaats. Soms gingen hele straten in vlammen op, als de Duitsers erin geslaagd waren een vracht brandbommen op de houten huizen te werpen.

Eindelijk, op 13 september konden ze zich weer inschepen op de 'Samalek', een schip dat deel uitmaakte van een convooi, bestaande uit 17 schepen, dat op het eerste deel van de reis door vliegtuigen werd beschermd. Maar bij Spitsbergen verliet het escorte de schepen. En toen begon de hel van de oorlog ter zee opnieuw. Duikboten en bommenwerpers teisterden het convooi. Van de 17 schepen gingen er weer acht verloren. Maar eindelijk kwam IJsland weer in zicht. Schepen voeren uit om de gewonden af te halen. Drie maanden had de lijdensweg geduurd.

Dirk Poldervaert stond op het voordek van de 'Samalek'. Het was midden september 1942, het weer was zacht en de zon scheen uit een bleekblauwe hemel. Naast hem stonden stuurman van der Mey en Bill Cameron. Het schip hakte zijn weg door de golven. Voor hen in het westen lag de Schotse kust. Met een goed uurtje zouden ze in Glasgow kunnen zijn. 'Good old bonny Scotland', zuchtte Bill.

Al is het dan geen Nederland, toch is het een soort thuiskomst dacht Dirk. Eens (dat wist hij zeker) zou hij de kust van het vaderland weer zien. Dan zou hij in vrijheid zich kunnen bewegen, hij zou kunnen gaan en staan waar hij wilde. Iedereen in Nederland zou weer vrij zijn. Zijn vader en moeder, Lien en al de vrienden, die hem zo vertrouwd waren geworden, zou hij gaan opzoeken. Dan zou hij vertellen van de barre tocht naar het ijzige Noorden, die hij nu achter de rug had. De hellevaart van de 'Paulus Potter', de verschrikkingen van de oorlog ter zee, de ontberingen van de poolnacht.

Neen, de kustlijn voor hem was niet die van Nederland. Voor hem lag Groot-Brittannie, de hoop van de wereld, die voor de vrijheid streed. Toen de wrede dictator in Berlijn vrijwel het gehele vaste land van Europa onder de voet had gelopen, en toen het scheen alsof hij de oorlog had gewonnen... toen hadden de Engelsen volgehouden. Hén kreeg Hitier niet op de knieën. Spoedig zou hij David Cohen en Willem weerzien. Die vochten ook door, maar

186