Door storm en duisternis

'Anne kerel', zei Bill weer, en hij bedoelde niet Dirk.

'De oorlog is een rót-bedrijf', steunde Dirk wezenloos, 'een rót-

bedrijf. .. rót... rót... rót.'

Op de brug scheen men te hebben bemerkt, dat Dirk onwel geworden was, want de eerste stuurman van der Mey kwam haastig naar beneden naar het dek en beende op Dirk toe.

'Ja, zeuntje', zei hij op trouwhartige toon, 'de oorlog is geen pretje.' "t Is rót, rót', herhaalde Dirk werktuigelijk. Hij kon geen ander woord vinden om zijn afschuw uit te drukken. De stuurman nam hem mee naar binnen in één van de hutten. 'Drink wat, joggie', zei hij, 'en zet verder je tanden op elkaar. Schaam je niet voor je overgeven en voor je tranen; dat hebben de grootste kerels meegemaakt, toen ze voor de eerste keer zoiets beleefden. Je zult er doorheen moeten. Jij hebt nou dezelfde keus, die we allemaal hebben gehad. Of je wordt week en dan ga je er onder door, reddeloos en onherroepelijk er onder door, of je wordt steenhard en dan heb je kans, datje het eind haalt. Nou, wat doe je?' Dirk slikte zijn zenuwachtigheid met een energieke beweging weg. 'Ik ben er al overheen', zei hij, maar zijn stem trilde nog. 'Er zal niks anders op zitten, dan dat ik keihard word... ik ga weer aan dek.'

'Dat is de beste remedie', zei stuurman van der Mey.

Aan dek was het nu betrekkelijk rustig. Wel zag je in de verte nog steeds de waterzuilen van de dieptebommen omhoog spuiten, en hoorde je de doffe slagen van de ontploffingen onder water, maar in de lucht was het vrij kalm. Naar de zuidelijke horizon verdwenen een paar Duitse bommenwerpers.

De mannen van het afweergeschut hadden de helmen afgezet. Volkomen afgemat lagen ze aan dek. Technici waren doende onderdelen van het geschut te controleren en hier en daar kleine reparaties te verrichten.

'Hebben we ze afgeslagen?' vroeg Dirk aan Bill Cameron. 'Voorlopig wel, maar zolang we onder het bereik blijven van de vliegtuigen, die in Noorwegen gestationneerd zijn, zullen we op alles voorbereid moeten zijn. De bommenwerpers hebben hun taartjes laten vallen. Toen de voorraad op was, zijn ze naar huis gegaan. Nieuwe gebakjes halen, denk ik.'

151