Door storm en duisternis

veel persoonlijker karakter. Een bittere woede steeg in Dirk op. Dit is nou oorlog, dacht hij, felle oorlog, zonder genade. Hij voelde de kinderachtige wens in zich opkomen, dat hij groot zou worden, zo groot als een enorme reus. Dan zou hij de vliegmachines met de blote hand uit de lucht plukken. Ik zal ze grijpen, dacht hij, en als dolle katten te pletter slaan... en toen gebeurde het. Eén van de bommenwerpers was inderdaad lager gaan vliegen. Er was een ondeelbaar ogenblik van stilstand gekomen in het vuren. Misschien dacht de Duitse vlieger, dat de tegenstand der schepen gebroken was, en dat nu zijn kans was gekomen om een bom op de 'Paulus Potter' te gooien. Hij dook omlaag, nog lager, en daarop begon hij in een grote cirkel te vliegen, duidelijk met de opzet een zo gunstig mogelijke positie te kiezen. 'Schiet! Schiet!' riep Dirk, dol van opwinding. 'Eventjes wachten, eventjes wachten', zei Bill ijzingwekkend kalm en met een vreemde, wrede grijns om zijn smalle lippen, 'nog eventjes wachten, totdat ik het wit van zijn ogen zie... vuur...' De volgende seconde hing er, van het schip af gezien, vlak voor de Duitse bommenwerper een parachute, schijnbaar onbewegelijk in de lucht. Er onderaan hing zwart de gevaarlijke bom. De Duitse vlieger zag het gevaar, hij deed nog een vertwijfelde poging de machine op te trekken, maar het schot was goed geplaatst, hij vloog recht tegen de parachute aan. Er weerklonk een droge knal en toen steeg uit de bommenwerper een rookwolk op, die snel groter werd. 'Hij staat in brand, hij staat in de fik, hiep, hiep hoera!', juichte Dirk, terwijl hij als een Indiaan een dansje maakte. 'Arme kerel', zei Bill en hij wees naar de bommenwerper, die nu zeer snel hoogte verloor. De machine stond in lichterlaaie. Opeens zag Dirk de Duitse piloot zitten. Zo dicht was de machine nu bij hen - het speelde zich allemaal in een fractie van een seconde af - dat hij het gezicht van de Duitse vlieger duidelijk kon zien. Zijn kleren stonden in brand. Het gezicht van de vlieger was verstijfd van doodsangst en vertwijfeling, hij had de armen in doodsnood omhoog geheven. Toen viel het vliegtuig met een harde klap op zee neer, brak in stukken en verdween in de golven. Van de vlieger zagen ze niets meer. Opeens voelde Dirk, dat hij onpasselijk werd. Hij leunde tegen het afweergeschut en begon over te geven. Daarop barstte hij in een zenuwachtige huilbui uit.

149