Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

maar, dat ik zoo oud was als jelui en dat ik ook weer naar school moest. En als jelui nog eens ooit van je leven in de buurt van circus ״Salto" komt, houdt je dan niet vreemd. Jelui bent altijd van harte welkom."

En van Zwartemes en Witte Vleermuis was het afscheid nog hartelijker geweest.

Het Indiaansche opperhoofd had voor elk een aardig cadeautje, een prachtig vulpotlood, waar je allemaal kleine potloodjes in moest stoppen en „dat vanzelf schreef", zooals Karei zei.

De geheele bevolking van het circus stond aan het hek te wuiven, toen de jongens weggingen.

De fietsen waren weer gespannen voor „De Trekpot" en daar gingen ze weer. Loebas rende vroolijk blaffend naast den wagen.

En zoo fietsten ze den weg terug.

Den eersten dag kwamen ze langs de boerderij „Runderrust", waar hun avontuur eigenlijk begonnen was.

Ze zochten den boer op, die toen zoo vriendelijk voor hen was geweest en toen moesten ze natuurlijk dien avond blijven, want de boer wilde precies weten, wat er eigenlijk gebeurd was in al dien tijd.

En het was al donker, toen de jongens eindelijk hun heele geschiedenis hadden verteld.

„Tjonge, tjonge," zei de boer, toen hij alles gehoord had, „'t is niet te gelooven... 't is niet te ge-looven... het is compleet een echt boek." En voor de jongens slapen gingen, moesten ze natuurlijk weer naar den stal en daar smaakte de kaas nog net zoo lekker als den eersten keer.

Karei zei:

„'t Is net of we weer de heele reis van voren af aan maken."

En den volgenden dag gingen ze verder.

Het heele dorp liep uit om hen te zien terugkomen

180