Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

״Dat zullen jullie wel zien als het zoover is."

Eindelijk was dan de dag aangebroken, waarop Willem 's middags tegen één uur het ziekenhuis ging verlaten.

De dagen tevoren waren de jongens echt in spanning geweest. Karei deed verschrikkelijk geheimzinnig. Hij zat heele uren in ״De Trekpot" en wat hij daar uitvoerde mocht niemand weten, want het moest een verrassing blijven, had Karei gezegd.

Maar eindelijk was de dag dan toch aangebroken.

's Middags gingen de jongens met twee automobielen naar het ziekenhuis. In de eene auto zaten de jongens met neef Hendrik en in de andere de vader en moeder van Willem. Bij die zou hij komen zitten. En ja hoor, daar kwam eindelijk de lift naar beneden en, geleund op den arm van zijn moeder, stapte Willem naar buiten. Hij zag nog een beetje witjes en deed wel nog wat slapjes, maar zijn stem klonk heel gewoon, toen hij zei:

״Zie zoo, daar is Wimpie weer."

Achter elkander reden de auto's toen naar het circus.

Daar hadden de lui den ingang versierd met groene takken en er was een groot schild opgehangen, waarop met goudpapieren letters stond geschreven: Welkom.

Wel, toen Willem eenmaal binnen was, moest hij natuurlijk handen drukken bij de vleet en het duurde een heel tijdje, voordat de vrienden hem veilig en wel door de menschen hadden heen geloodst naar ״De Trekpot".

Daar stond de tafel keurig gedekt. En eten, dat de jongens deden...

״Als een heele troep hongerige wolven," zei Zwarte-mes, die er ook bij gekomen was.

Karei zat steeds maar te draaien op zijn stoel.

״Kom jongen," zei neef Hendrik, toen het eten gedaan was, ״kom jongen, schiet eens op... Je zou

173