Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

Karei stond het huilen nader dan het lachen.

״Ja, maar dat wist ik heusch niet," stotterde hij.

„Kan me allemaal niks niemendal schelen!" zei Zwartemes, „een beleediging moet gewroken worden. Ik zeg nogmaals: ik ben een Indiaan en geen haring."

Edo had Max aangestooten en zei:

„We zijn natuurlijk wel vriendjes van je en we moeten je dus eigenlijk helpen, maar ja... Zwartemes heeft gelijk. En dus blijven wij neutraal!"

Karei keek den kring rond. Hij begreep nog niet, dat ze hem een beetje in het ootje namen.

„Schiet een beetje op," riep Zwartemes ongeduldig, „komt er nog wat van den oorlog of niet?"

„I... i... ik w... w... weet niet hoe dat moet," stotterde Karei weer.

״Dan zal ik het je leeren. Jongens haal een deken," zei Zwartemes.

De jongens haalden een deken.

״Leg die hier uitgespreid op den grond!"

Dat gebeurde.

״Nu gaat Karei op tien passen afstand van de deken staan en ik aan den anderen kant ook op tien passen afstand," legde Zwartemes uit. ״Zoodra neef Hendrik roept ״ja", pakken we elkander beet."

Schoorvoetend ging Karei op tien passen afstand van de deken staan. Aan den anderen kant stond Zwartemes.

״Alles klaar?" vroeg neef Hendrik.

״Ja!" zei Zwartemes. Karei zei niks, maar knikte.

״Ja!" riep neef Hendrik.

Zwartemes deed een stap naar voren, maar Karei draaide zich om en liep zoo hard hij kon.

״Ha, ha, ha," brulden de jongens en ze konden haast niet meer van het lachen, ״Karei loopt weg!"

״Wacht eens eventjes ventje," riep Zwartemes. Hij haalde een lang touw te voorschijn, zwaaide het door

167