Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

״Uitstekend," zei neef Hendrik, „dan ga ik maar meteen naar den vader en de moeder van Willem."

Witte Vleermuis, het Indianenopperhoofd, wenkte de jongens. Hij zei wat tegen Zwartemes en deze vertaalde :

„Gaan jelui mee naar den wagen van de andere Indianen?"

Langzaam liepen ze nu naar de andere leden van den Indianenstam. Het opperhoofd praatte met de mannen en de vrouwen en eindelijk zei hij iets tegen Zwartemes.

„Jongens," zei deze, „het opperhoofd zegt, dat de Indianen ook hun medicijnman hebben meegebracht, dat is de toovenaar van den stam en die heeft gezegd, dat de Indianen een grooten dans moeten maken om Manitou, dat is de god der Indianen, te smeeken Willem weer gezond te maken."

Nu begon een vreemd tooneel.

De Indianen staken hun kleeren vol met kleine veertjes en in de hand namen zij belletjes en trommels. In een grooten kring begonnen ze te dansen.

De medicijnman stond in het midden en die riep allemaal vreemde woorden, waarop de dansende Indianen antwoordden met nieuw gezang en nieuw gerinkel van de bellen. Het was een onheilspellend gezicht. Het geheele circus was komen kijken, maar niemand die er lachte, want de gezichten van de Indianen stonden ernstig en ook al geloofde je niet aan zulke dingen als een medicijnman, je kwam toch onder den indruk van het tooneel.

Wel een half uur duurde de dans en toen was het uit.

De medicijnman zei iets tegen het opperhoofd en die vertelde het weer aan Zwartemes.

„De medicijnman zegt," vertelde Zwartemes, „dat Willem heel hard gevallen is, maar dat hij beter zal worden, heelemaal beter!"

147