Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

en dat was zoo. De burgemeester deed zijn mond open en dicht en af en toe hoorde je ook wel eens een paar woorden van wat hij zei, want de menschen op straat en die uit de ramen van hun huizen hingen, maakten een lawaai, dat je niet alles kon hooren. De burgemeester zei iets van welkom en nog eens van welkom en toen ging de directeur voor het marmeren blokje staan en die zei precies hetzelfde, maar met andere woorden en dat klonk wat plechtig.

״Nou gaat het opperhoofd spreken," zei Karei.

Het werd opeens heel stil, want de menschen wilden natuurlijk hooren wat die oude Indiaan te vertellen had, maar ze hadden zeker gedacht, dat hij Neder-landsch zou gaan spreken en dat was mis. De oude Indiaan sprak doodgewoon Indiaansch en niemand verstond er een oortje van; alleen de Indianen zelf begrepen wat het opperhoofd zei en het was zeker erg mooi, want toen hij klaar was, riepen ze allemaal ״How!"

״Dat beteekent: bravo!" legde Willem uit.

״Daar gaat Zwartemes," riep Karei en ja warempel daar stapte Zwartemes, de Indiaansche vriend van Karei naar voren en die begon in het Nederlandsch te vertellen wat Witte Vleermuis zooeven in het Indiaansch had gezegd en dat was ook al weer van welkom en nog eens welkom.

״Ik vind redevoeringen een saaie beweging," zei Willem, ״ze zeggen allemaal precies hetzelfde, alleen gebruiken ze er andere woorden voor."

Een van de jongens uit het stadje was langzaam door de menschen naar voren gedrongen en hij stond nu tusschen de paarden van Edo en Max in. Toen Zwartemes de woorden van Witte Vleermuis vertaalde, riep de vreemde jongen naar zijn vriendje, die boven in een lantaarn was geklommen:

״Laat je niet besjoegelen jö, dat is geen echte

140