Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

maar op een paard zaten en meereden in den stoet.

,,Wat gaat-ie fijn hé?" juichte Karei.

״Reuze!" riep Edo.

Max was heelemaal van den kook door de gebeurtenissen. Hij begon te roepen:

„Ik ben de Sheik van Akiboebeleboe. Ik rijd op mijn vurigen zwarten mustang door de groote woestijn... Allah...il...allah...!"

Neef Hendrik zei:

„Sheik, houd gauw je grooten mond, anders zullen we je eventjes krijgsgevangen maken."

„Wie is de vermetele," riep Max, „die het waagt op zoo snooden toon tot mij te spreken? Moet ik mijn lijfwacht sturen om hem te tuchtigen? Of zal hij voortaan een beetje beter op zijn woorden passen? Sheik Akiboebeleboe laat zich niet beleedigen... Zijn zwarte mustang..."

Maar opeens hield Max zijn mond, want het paard, waar hij op zat, wipte eventjes met de achterpooten en met een vaartje schoof Max naar voren. Hij klemde zich vast om den hals van het beest en riep:

„Help, ik val er van af!"

„Sheik Akiboebeleboe zit in den piepzak," spotte neef Hendrik. De ruiter die naast Max reed, pakte het paard bij den teugel en heel voorzichtig werkte Max zich weer vast in het zadel.

„Hoe is het Sheik?" vroeg Karei.

„Houd je mond, vervelende pisang," zei Max nijdig.

„De Sheik is niet in zijn hum!" zei neef Hendrik.

Zoo kwamen ze aan het station.

Daar was het een drukte van belang.

De paarden werden allemaal netjes naast elkaar gezet, aan weerskanten van de straat. Tusschen die lange rijen moesten straks de Indianen doorloopen.

De directeur reed af en aan.

Die regelde alles.

137