Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

De directeur lachte hartelijk.

״Bang!" vroeg hij.

„Nee niet bang," zeiden de jongens en brutale Karei zei: „Nee bang zijn we niet... maar ik weet alleen niet of dat paard wel weet, dat hij mak moet wezen."

„Dat zal best losloopen," zei de directeur, „wacht, ik zal jelui wel even op het paard helpen en hier deze vijf ruiters," hij wees op vijf groote stevige circusklanten, die er vlak bij stonden, „deze vijf komen naast elk van jelui rijden. Die houden jelui zoo'n beetje in de gaten, begrepen... En nu, één twee drie in de stijgbeugels."

Wip, daar zaten de jongens boven op den rug van hun paarden. Neef Hendrik had meer paard gereden, dat kon je duidelijk zien. Zoo recht als die zat er geen een. Maar de jongens deden hun best en gaandeweg ging het wel. Ze gingen al rechter zitten op dien lekker-warmen paardenrug en ze voelden zich wat trotsch.

Nu wipten alle andere ruiters op hun paarden.

De directeur sprong op een prachtigen witten schimmel. De hoornblazer gaf een signaal en daar ging het vooruit.

Dat was even een gek gevoel, zoo'n bewegend paardenbeest onder je, maar de dieren liepen precies achter hun voorgangers aan en de jongens hadden niet veel anders te doen, dan rustig mee te sjokken in den stoet.

Zoo kwamen ze buiten het hek en toen begon de groote pret pas. Want het heele stadje was uitge-loopen om den optocht van het circus te zien. Iedereen, die maar eventjes vrij kon nemen, was naar het station gegaan of naar de straten in de omgeving.

Karei en Willem en Edo en Max voelden zich heele pieten, daar boven op die paarden. Heel wat jongens stonden langs den kant en die keken met diep ontzag omhoog naar die kranige ruiters, die zoo

136