Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

Wie hen daar zoo had zien loopen, zou de vriendjes en neef j^erdrik vast niet hebben herkend. Het leken wasch-echte ruiters uit het Wilde Westen, die daar het trapje afliepen.

Voorop liep Willem.

Die had een paar hooge leeren kaplaarzen aan en daarboven uit bolde een roode broek. Aan de kanten van de pijpen zat een breede strook wit paardenhaar. En zijn buis was blauw. Maar het mooist van alles was zijn groene hoed. Die hoed had een rand, zoo breed als drie gewone hoeden bij elkaar.

״Dat is geen hoed," zei Willem, ״dat is een para-pluiel"

״Nietes," zei Max, ״dat is geen hoed en dat is geen parapluie, maar jij hebt een duivenplat op je hoofd!"

״Wat moet je mij in het ootje nemen?" kaatste Willem terug. ״Kijk liever naar je zelf."

Nu daar had Willem gelijk in, want die Max zag er ook niet gewoontjes uit. Die hadden ze een pak gegeven met allemaal groote vierkante ruiten.

״Max is in de ruiten gevallen," zei Edo.

Maar Karei bekeek Max heel ernstig.

Hij draaide langzaam om hem heen en je kon aan zijn gezicht zien, dat hij over iets nadacht. Maar hij zei niets. Hij keek maar, die Karei.

״Wat is er?" vroeg Max.

Karei antwoordde niet.

Hij bleef maar kijken naar het pak van Max met de groote ruiten.

Het begon Max kriegel te maken. Wat was er dan toch aan hem, dat Karei zoo aandachtig keek? Hij begon er zenuwachtig van te worden. Wie weet wat er voor gekke dingen op dat pak stonden. Hij voelde er niets voor om voor schandaal te loopen.

״Wat is er?" vroeg hij nog eens aan Karei.

״Tja," zei Karei langzaam en je kon merken, dat

132