Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

dan tweehonderd. De beesten stonden allemaal apart, met een schot er tusschen.

״Anders trappen ze elkaar," zei Max.

״En dat zijn hun namen," zei Willem en hij wees naar de bordjes, die boven elk paard stonden.

Het eene paard heette Arend en het andere heette Attie en dan was er eentje, dat heette Jaap, maar dat was nog een kleintje.

Edo kreeg een bruin paard. Het heette Matrapas. En voor Max was er een paard, dat Carmen heette. Het paard van Willem heette gewoon Jan, maar het paard van Karei had een heel vreemden naam: Mattenklopper, heette dat beest.

״Gekke naam, Mattenklopper," zei Karei.

״Tja," zei de stalmeester, ״maar dat paard voor den neef heet nog gekker... dat heet Koffiemolen... we geven de beesten zoo maar een naam, die ons net te binnen schiet en dan kom je wel eens voor rare gevallen te staan... maar wat ik zeggen wou, de heeren gaan toch niet in hun gewone plunje op het paard zitten?"

״Hoe dan?" vroegen de jongens.

״Wel, je moet je natuurlijk kleeden als een echte cowboy... zoo'n ruiter met een grooten hoed en een leeren broek. We gaan maar meteen door naar het magazijn om eens te kijken of daar wat voor jelui over is."

De jongens keken elkander eens aan.

Dat beloofde een avontuur te worden, waarover ze nog lang zouden kunnen napraten. Allemaal boven op een echt, levend paard, in een langen optocht en met kleeren van een cowboy... wie zou dan niet van pret een gat in de lucht springen?

Tjonge, tjonge, wat zagen die jongens er kranig uit, toen ze in hun vreemde kleeren den wagen van den magazijnmeester verlieten.

131