Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

hij nog altijd nadacht, ״tja... het zou misschien best kunnen!"

En toen zweeg Karei weer.

״Wat zou best kunnen?" vroegen de andere jongens en neef Hendrik, die ook nieuwsgierig was geworden, want hoe ze ook keken, ze konden aan dat geruite pak, dat Max in het magazijn had aangetrokken, niets bijzonders ontdekken.

״Wat zou best kunnen?" vroegen ze nog eens.

Karei draaide nog steeds om Max heen en zijn gezicht ging hoe langer hoe snuggerder staan.

״Toe vertel op... wat is er... wat zou best kunnen?" vroegen de anderen ongeduldig.

״Ik denk zoo," zei Karei langzaam, ״ik denk zoo... als die Max zijn broek uittrekt, konden we er best een potje dam op spelen... het zijn toch immers allemaal ruiten..." en toen lachte Karei heel hard, omdat hij dien Max zoo lekker voor den gek gehouden had.

Maar Max lachte niet mee.

״Ik ben toch in elk geval niet gekleed als een meisje," zei hij en die steek was voor Karei, want hij had een pak gekregen van een Schotschen Hooglander. Dat is een broek van heel lange kousen, die tot aan den buik reiken en daarover heen een kort rokje. Ja, Karei liep met een rokje aan en geen wonder, dat de jongens begonnen te lachen, toen Max zei, dat Karei gekleed ging als een meisje.

״Waar zijn je vlechten, Karei?" plaagden ze.

״Kareltje heeft zich een Engelsch kopje laten knippen," plaagde een ander.

Karei kreeg eerst een kleur, maar toen deed hij het verstandigste. Hij begon lustig mee te doen.

״Ik heet geen Karei," zei hij, ״ik heet vandaag Carolientje."

״Leve Carolientje!" riepen de jongens geestdriftig uit.

In de verte kwam Loebas aandraven.

133