Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

״Als we ze eens water over hun hoofden smeten," zei Karei.

„Phh," smaalde Willem, „water, dat is zoo gewoon... nee we moeten iets heel anders uithalen. Wat je noemt een kanjer van een poets... Ik weet wat!"

„Wat dan?"

„We gaan ergens wat verf halen en dan schilderen we Max een clownsgezicht... in zijn slaap natuurlijk en dan maken we Edo wakker en zeggen hem, dat hij niets moet laten merken!"

„Reusachtig," riep Karei.

„Dan laten we hem eerst zoo rondloopen en dan merkt hij pas wat er gebeurd is, wanneer hij straks naar de pomp gaat om zich te wasschen."

Karei schoof heel voorzichtig naar de deur van den wagen.

„Ik ga zien of ik ergens wat verf kan krijgen," zei hij en meteen was hij verdwenen.

Een paar minuten later kwam hij terug.

„Ik heb een pijpje rooie schmink gekregen... van een van de clowns. Die lachte zich een hoedje, toen hij hoorde wat we wilden uithalen. En die zei, dat je voor zooiets beter schmink kon nemen dan verf... nou en hier is schmink."

Karei en Willem maakten eerst heel voorzichtig Edo wakker en toen ze dien verteld hadden wat er ging gebeuren, was die natuurlijk direct van de partij.

Heel voorzichtig liepen ze nu in den wagen rond. Karei ging aan den eenen kant van Max zitten, Willem aan den anderen kant. Edo zou met het pijpje schmink gaan werken.

Nou dat kón Edo!

Heel voorzichtig teekende hij den slapenden Max een groote, roode, vuurroode punt op zijn neus.

Het was een gek gezicht, die slapende jongen met zoo'n rooien dop op zijn neus.

126