Jacobus Fredericus de Brie

״Het mes moet er in!", hebben ze op de Groote Club gezegd.

Het mes gaat er in.

Het staat met zijn scherpe snede op de strotten van de kleumende kerels. Het bedreigt ook het leven van Jacobus Fredericus de Brie.

Als hij die duizend gulden gekregen had, zou hij nu veilig in een sigarenwinkeltje gezeten hebben____

״Ping.... Ping...."

״Dag meneer.... vijf van tien meneer____

Asjeblieft meneer!"

״Ping.... ping!"

Nu loopt hij langs de natte straten; op zijn kamer vindt hij geen rust meer. Het ״Imperial־ Hotel" is een groote magneet; het trekt hem aan. Hij vecht tegen die aantrekkingskracht; tracht telkens in een groote boog om het Muntplein heen te loopen, maar vijf, zes, zeven keer op een dag sjokt hij door de Vijzelstraat. De vensters zijn verlicht. De draaideur slokt gasten op, spuwt andere uit. Binnen zitten monsieur Marcel en Herr Gutsberg; zij trekken aan de touwtjes. Jacobus Fredericus de Brie bestaat voor hen niet meer: hij is geen marionet, hij is een hoopje vodden, goed voor de belt!

״We zijn allemaal oud roest", zegt Jacobus Fredericus tegen lui in het stempellokaal, ״ze

187