Jacobus Fredericus de Brie

En de cynische Mr. Lawrence vlijmde: ״Als het morgen in alle kranten staat, weten we tenminsten wie van ons drieën zijn mondje voorbij gepraat heeft."

Herr Gutsberg verdedigt zich. Met sentiment taliteiten. De moraal moet er weer aan te pas komen, Natuurlijk; stel je voor, dat een Duitscher een onbehoorlijkheid uithaalde zonder moreele motiveering.

״Onze collega John Masters is vermoord.... zijn lijk is verdwenen.... dan kunnen wij toch niet stommetje gaan spelen." Wat een huichelaar!

Het wordt een vischwijven־־ruzie tusschen Mon־ sieur Marcel en Herr Gutsberg. Mr. Lawrence is nerveus, maar hij beheerscht zich. Monsieur Panier heeft nieren en hart vergeten. In Godsnaam een appoplexie, maar hij zal dat imitatievarken eens de waarheid zeggen. Zit daar gisteren met een schijnheilig gezicht te comploteeren met den Engelschman, probeert hem, Monsieur Panier, er tusschen uit te boren. Gaat dan later opstaan voor een sentimenteele speech op de verbroedering der volkeren, alsof het een openbare vergadering is en geen zakelijke conferentie. En is warempel de eerste, die zijn woord breekt. De eerste, die uit de school klapt. De eerste, die de politie, de politie nota bene, vertelt met welk doel zij hier gekomen

122