Die-en-die is er nòg ...

patienten bezig hield. Ze zou hem dadelijk bellen, en dan moest ik een kwartiertje later die man weer bellen en haar naam maar noemen.

״Wat een vrouw," zuchtte Ben, ״zo iemand had in zaken moeten gaan. Wie met haar getrouwd is, kan millionnair worden .. . Die vrouw praat niet, die doet." Toen hij een half uur later mijn kantoor verliet, zei hij, dat hij Ellen een engel vond. Een engel van goud en diamant. Want de officier had me gezegd, dat hij het geval persoonlijk zou gaan onderzoeken. En als hier sprake was van een zenuwstoring, zou Sidney zeker niet voor de krijgsraad komen, maar eerst naar een rusthuis gaan, totdat hij geheel hersteld was.

Natuurlijk behoefde Sidney niet voor de krijgsraad te verschijnen. Ook zonder de inmenging van Ellen en die hoofdofficier zou hij naar een rusthuis zijn gezonden. Geen krijgsraad immers kon blind zijn voor Sidney's overspannen geest. Maar het schijnt dat zijn zaak wel sneller werd behandeld. Connecties en relaties, zou Ben gezegd hebben.

Jankele was er evenwel beslist van overtuigd, dat ik zijn zoon uit de gevangenis had gehouden. En Ben Shapiro sterkte hem in die mening; die liet af en toe niet onduidelijk doorschemeren, dat hij, Ben, toch maar op het idee was gekomen mij er in te betrekken. Ik verdenk hem er ook van, dat hij Jankele op het idee heeft gebracht achter mijn rug mijn secretaresse te polsen. Moest ik eigenlijk niet een of ander geschenk hebben, als blijk van waardering en dankbaarheid voor alles wat ik voor Sidney had gedaan? Natuurlijk kwam mijn secretaresse daarop mij discreet

205