Die-en-die is er nòg ...

beaamde ze, ״zo zijn er duizenden .. . Maar vandaag of morgen knappen ze af. Allemaal. Alleen de keiharde naturen houden dat vol. En dan nog alleen met behulp van veel alcohol. Als zo'n jongen niet gewond wordt of neergeschoten wordt, krijgt hij plotseling een zenuwcrisis . .. vlucht uit de werkelijkheid noemen ze dat."

Aan dat gesprek met Ellen Wilkinson moest ik denken, toen maanden later Ben hijgend en snuivend de trappen opklom naar mijn kantoor in het West End. Hij moest me dringend spreken. Hij was zo geagiteerd, dat hij alles tegelijk wilde vertellen. Het ging over zaken van leven of dood. Maar ik moest hem beloven, dat ik helpen zou, in elk geval helpen. Ik kalmeerde hem een beetje en toen kwam zijn verhaal los. Er was ,trouble' met Sidney. Jankele wist niet dat Ben naar mij toe was gegaan. Ben had het hem opzettelijk niet verteld. Jankele zou het hem misschien hebben verboden.

Bij stukjes en beetjes kreeg ik het verhaal uit het opgewonden mannetje. In chronologische volgorde oververteld, kwam het hierop neer:

Sidney had op het vliegveld, waar hij gestationneerd was, een kleine onbetekenende woordenwisseling gehad met zijn schipper. De piloot, waarmee hij altijd vloog. Met wie hij altijd de beste vrienden was geweest. En in die woordenwisseling had de schipper opeens tegen Sidney gezegd ״You lousy Jewish bastard. .. you dirty kike . . .־'!)

Sidney was bleek geworden en had geweigerd met zijn vaste crew en die schipper te vliegen. En ze moesten binnen een uur vertrekken. Een hoofdofficier had zich i) ״Jij luizig Joods hoerenkind.... jij vuile smous...."

203