Die-en-die is er nòg ...

Sidney scheen de woorden van zijn vader niet te hebben gehoord. Hij ging verder:

״ . . . en dan plotseling zegt de schipper op zijn intercom, dat we het doel naderen, of dat we over tien minuten afweergeschut krijgen en jagers . . . Dan schrik je wakker. Iedereen praat druk. En dan zie je de eerste jager opkomen. Een zwarte schim, een donker gat in het tapijt van glinsterende sterren. En nog een jager, en weer een. De boordschutter in de neus van het toestel begint te schieten. Ik zelf wacht nog even .. . Ik wil het wit van hun ogen zien, voordat ik schiet.. . en dan ratatatata..."

Sidney was gaandeweg luider gaan spreken. In het kleine kamertje klonk zijn stem koud en hard. ״En dan zie je opeens een vlam voor je; je hebt er eentje geraakt. Er is een vuurrode fakkel, die door het luchtruim suist. Een brandend potlood. . . lang en vurig. . . Soms zie je dan de piloot van de jager in zijn cockpit zitten . .. doodsbleek van de angst..." Ben had de rand van de tafel gegrepen, zijn vingers stonden krom, als de klauwen van een roofvogel. ״En dan," zei Sidney zachtjes en op een toon alsof hij uit een grote holle ruimte, heel ver tot ons sprak, ״dan heb je in je hoofd iets . . . iets . . . alsof je het Gebed voor de stervenden voor hem zegt, voor de vijand ... je zegt het niet, maar je dénkt het... en eigenlijk denk je het ook niet..."

״Een gebed voor een Duitser . . . voor Amalek, je bent gek .. . gek ben je," zei Jankele.

״We zijn allemaal gek . . .", zei Sidney rustig, „die piloot in de jager is gek ... en ik ben gek ... en iedereen is gek ... en de hele wereld is krankzinnig... en als je dan later boven het doel bent en je hoort de schipper

197