Die-en-die is er nòg ...

preek aan zijn bruid. Hij zei het met iets te luide stem, zodat bijna iedereen het hoorde, maar toch ook weer nét niet luid genoeg om schandaal te veroorzaken.

Het oude gebruik wil, dat de Joden op Vrijdagavond de Sabbathbruid verwelkomen met een feestelijk maal; en de traditie in Amsterdam (en niet alleen daar) wenst, dat de hoofdschotel in die maaltijd uit kip bestaat, kip, eerst gekookt in de vermicellisoep, daarna nagebraden en apart opgediend.

Met dat gebruik en die traditie braken Wolf en Mirjam. Radicaal! Op Vrijdagavond aten ze een gewoon maal; zoals op alle andere avonden. En dat deden ze ook op Zaterdagavond. Hun extra maal viel op Zondag, op Zondag middag wel te verstaan, want ze wensten ook te breken met de traditie, dat de feestelijke schotel 's avonds moet worden genuttigd. Maar wél aten ze elke Zondagmiddag kippensoep en de kip nagebraden op de manier, zoals ze hun leven lang bij hun ouders thuis hadden gegeten. Dat deden ze echter niet uit traditie, maar omdat ze zo verzot op kip waren. Van de plannen om met hun beiden te blijven werken en de twee salarissen bij elkander te doen, was op de duur niet veel terecht gekomen. De eerste jaren was alles verlopen, zoals ze zich hadden gedacht. Ze hadden een best leven, kenden geen zorgen en kinderen konden wel wachten. Maar toen kwam er in Nederland de beweging op, die wilde verbieden, dat een gehuwde vrouw in dienst van de overheid de plaats innam, die door een mannelijke arbeidskracht zou kunnen worden bezet. Mirjam was zo'n gehuwde ambtenares. Die beweging groeide in kracht. Wolf en zijn vrouw zijn toen aan het rekenen gegaan. Ze kwamen tot de conclusie,

177