Die-en-die is er nòg ...

practisch mens. Die conclusie sprak hij openhartig tegen Mirjam uit. En het kostte haar meer moeite dan hem, om de consequentie te aanvaarden: hij zei de electro-techniek, de goede vooruitzichten en een welvarende toekomst in dat beroep, vaarwel. Hij ging boekhouden studeren. Dat leek hem een vak, waarin de scheidingslijnen tussen theorie en practijk niet zo scherp getrokken zijn. Met zijn rustig verstand ontwikkelde hij zich spoedig tot een dragelijke assistent op een accountantskantoor. Het werk beviel hem. Hij maakte zich wijs, dat de klanten voor de practijk moesten zorgen en de accountant voor de controle overeenkomstig de strikte regelen der theorie. Met die drogreden was hij tevreden. Nog een jaar of wat studeren, en dan zouden de begeerde diploma's ook wel volgen, met de verbetering in zijn stoffelijke positie. Er bestond nu ook geen enkele reden meer het huwelijk tussen Mirjam en hem nog langer op te schuiven. Ze hadden een paar centjes weten te sparen. Met dat geld richtten ze een nieuw huisje aan de rand van de stad in; modern natuurlijk. Licht behang. Houten lampen van de meubelmaker. Naturel eikenhouten meubelen. Een lila tafelkleed; oranje gordijnen met zwarte tressen. Veel platelen pulletjes. In de keuken boerenbont langs de planken en een eetservies er op van grof aardewerk met plompe blommen in allerlei kleuren.

In die koude Decembermaand zijn ze toen getrouwd. Heel gewoontjes eigenlijk. (De waterleiding is die nacht niet gesprongen, zodat ik, wat dat betreft, rustig op mijn eigen bed had kunnen blijven.)

Wolf heeft later menig keer beweerd, dat hij de kop־

172