Die-en-die is er nòg ...

niet om een laatste kans. Ze had verloren en ze wist het. Wel ik heb haar laten wegbrengen en de rest kan je er zelf wel bij denken. Maar wanneer ik nu, twintig jaar later, 's nachts alleen in een slaapkamer ben, dan zie ik haar donkere ogen weer voor me en dan martel ik mezelf met de vraag, waarop ik geen antwoord weet: waarom ben ik, Zephyr da Costa, veroordeeld om schuldig te zijn aan de dood van de liefste vrouw, die ik heb gekend? En dan bespringt me de gruwelijke angst, dat dit niet de laatste beproeving is, die mij in mijn leven zal zijn toebedeeld."

Toen de eerste wereldoorlog ten einde was, zei Zephyr de Fransen en hun betrekkingen vaarwel, en reisde naar Amsterdam terug. Hij kwam in de stad op de een en dertigste Augustus van het jaar 1919. Koninginnedag. En wat een Koninginnedag! Het eerste onbekommerde feest na vier jaren van oorlogsdreiging, voedselschaarste en relletjes. De Kalverstraat en de Nieuwen-dijk waren een deinende zee van hossende, zingende mensen. Zephyr wandelde er tussen, en voelde zich op eenvoudige wijze erg tevreden. Maar in de bocht van de Nieuwendijk raakte hij in een opstootje verzeild. Een viertal aangeschoten matrozen probeerden twee vrouwen te betrekken in een hospartijtje. De vrouwen weigerden. De matrozen hielden aan, werden kwaad en maakten aanstalten tot handtastelijkheden. De twee vrouwen begonnen te gillen. Zephyr sprong er op af. Eén matroos sloeg hij half bewusteloos, de tweede kreeg een schop tegen de knieën, de derde viel van agitatie op straat en de vierde liep weg. In nauwelijks twee minuten was het opstootje afgelopen. De deinende mensenmenigte had nauwelijks opgemerkt, dat er

152