Die-en-die is er nòg ...

wijze van compromis maar goed gevonden, dat ze gedurende een paar dagen aan boord zouden slapen. Salomon Rens en zijn vrouw lagen in de nacht van negen op tien Mei 1940 rustig in hun kooi, toen de eerste Duitse bommen op Schiphol vielen. De oorlog was uitgebroken. De toegangen tot de havenkaden werden afgezet door militairen. Ze konden niet eens meer naai de Transvaalbuurt om wat extra kleren te halen. Ze moesten aan boord blijven. En toen de order van de regering kwam: alle schepen moeten naar Engeland uitwijken, voeren ze mee.

Aan de Zuiderpier in IJmuiden hebben ze toen vastgemaakt. Ze hadden nog een paar uur tijds voordat ze moesten vertrekken. Jan en Elly zijn af en toe een eindje de wal opgegaan. Daar hebben ze mensen aangeklampt.

״Wilt U mee naar Engeland? Ga maar aan boord." Tachtig man hadden ze in het ruim, toen de Chevrolet met zestien man erin, aan de kade arriveerde. En ze hebben er tot de dag van vandaag spijt van, dat ze die wagen niet aan boord hebben getakeld. Jammer, dat zon mooie auto in handen van het moffentuig moest vallen.

Dit was dan het eerste bedrijf. Het tweede bedrijf kent de lezer al. Het eindigt met de aankomst in Poole op de Zuidkust van Engeland.

Maar het is niet het laatste bedrijf. Bij lange na niet, Het stuk speelt nog steeds. Het stuk, waarboven als titel staat: ״daar was laatst een meisje loos." De kleine Groninger kustvaarders waren voor Engeland in de oorlogstijd van onschatbare waarde. Ze voeren in

134