Die-en-die is er nòg ...

De tachtig mensen beneden in het ruim hadden geprobeerd een beetje comfort te scheppen, waar met geen mogelijkheid enige geriefelijkheid te vinden was. De laatste lading van de ״Friso" scheen cementpoeder geweest te zijn. Grijze substantie kleefde aan de binnenkant van de scheepshuid. Een vijftigtal viezige natte jutezakken, lagen her en der op de bodem verspreid. Er zaten mensen op. Onder de opening van het luik, zaten mensen in een dicht groepje bij elkaar. Daar kwam de frisse lucht van buiten het eerst langs. Elly was achter ons de ladder afgedaald. Ze stond nu in de lichtvlek van de luikopening. Breed en autoritair met haar gele zwemvest.

„Stilte," commandeerde ze. „Wil iedereen even aandachtig luisteren. We hebben zoeven losgemaakt en zijn nu onderweg naar Engeland. Jullie bent hier aan boord van een schip en het is oorlogstijd. De kapitein is de baas. Iedereen moet absoluut gehoorzamen, anders krijgen we moeilijkheden. Afgesproken? Goed, dan zal ik nu vertellen wat er gaat gebeuren." Haar zelfverzekerde stem klonk zo rustig, dat op slag alle passagiers hun zenuwachtigheid voelden verdwijnen.

„Iedereen blijft op de plaats, waar hij thans zit of staat, totdat ik helemaal uitgesproken ben. En pas daarna doet iedereen doodbedaard wat ik hem opdraag. Luister goed. In de eerste plaats is dit niet Zandvoort, waar de mensen, die het eerste komen de beste kamers krijgen. Jullie daar," (dat ging tegen het groepje onder het open luik, „jullie denkt misschien, dat je een kamer op de Boulevard hebt.. . mis. Uitdrukkelijk bevel van de schipper, dat niemand . .. goed verstaan: niemand . . . zich onder de houten luiken mag bevinden. Voorlopig

124