De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

de steeg spannend is wil iedereen naar de voorkamer, en als grootmoeder aan het woord is probeert iedereen in het keukentje te komen, maar in elk geval ons hele huis is omsingeld door de politie, er kan geen muis in of uit.

Roept oom Max opeens: 'De commissaris komt de steeg in.' Het is opeens doodstil buiten en in onze woning spreekt ook niemand, er wordt niet geduwd, alleen oom Max maakt van de gelegenheid gebruik om het raam open te schuiven en meteen horen we duidelijk dat de commissaris roept: 'Alle mensen naar binnen... en de ramen dicht, niemand mag voor het venster blijven staan, er kan worden geschoten.'

Opeens dringt iedereen angstig naar het alkoof en juffrouw Van Bever zit op haar stoel midden in een draaikolk van zenuwachtige mensen, maar oom Max blijft bij het venster staan, want onkruid vergaat niet en waarom zou de politie op hem schieten? Maar hij schrikt geweldig, als de commissaris en twee agenten met getrokken revolver bij ons het portiek instappen. Iedereen begrijpt dat het niet op ons gemunt is, maar op de zusjes van één hoog. We horen gekraak en gebons beneden, maar ook in onze kamer klinkt gebons, want juffrouw Van Bever is van haar stoel op de grond gevallen en gilt dat zij zonder zenuwtoeval nooit meer uit ons huis weg zal komen. Vader gaat op het portaal staan en fluistert voor de nu weer stilgeworden troep mensen een soort verslag. De zusjes van één hoog zijn wel thuis, maar doen niet open. Juffrouw Van Bever, die eventjes kalm is, weet zeker dat Dientje en Sientje vannacht om half vier zijn thuisgekomen en dat de vriend op visite is.

Beneden schreeuwt een rechercheur dat hij in naam der wet de deur zal rinkinken en als hij drie heeft geteld klinkt er een luide knal. We horen de zusjes gillen en opeens is er weer stilte waarin we de stem van de rechercheur horen zeggen: 'Handen omhoog, jij ook Frans.'

Aan het venster in de voorkamer ziet oom Max dat de zusjes en

169