De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

hij goede vrienden zijn, die samen naar de opera gaan en niets meer kunnen begrijpen van hun vroegere doodsvijandschap. Ap-pie weet niet of Betje haar overleden man kan vergeten en hij wil haar voor geen geld van de wereld verdriet doen, dus hij wacht totdat de grote levensmiddelenhal er is. Grote levensmiddelenhal? Ja zeker, grote levensmiddelenhal. Appie en Betje zijn 't wat dat betreft al eens. Hun stalletjes staan naast elkaar en het oude plan van zakenman Appie is nog springlevend, het is geen kwestie van geld, maar van krediet. Nu de leveranciers weten dat vader met zijn miljoenen achter hem staat, kost het geen moeite zo'n levensmiddelenhal in te richten, de betahng komt later wel als er verdiend wordt. Hij heeft een huis gehuurd, waarvan de muren moeten worden doorgebroken en als alles klaar is, gaat hij Betje vragen of ze met hem wil trouwen, dan zijn ze in alles compagnons.

Moeder kijkt romantischer dan ooit. Zij vindt dat er in het harde leven toch ook wel mooie dingen zijn, alleen je moet ze weten te vinden. Grootmoeder ziet de toverheks geld weer aan het werk, die van vijanden vrienden maakt. Maar vader schreeuwt dat de mensen die Appie krediet geven met als onderpand miljoenen die niet bestaan, volslagen idioten zijn.

Zegt Appie: 'Geld is vuilnis, maar krediet is vertrouwen en dat is de hoofdzaak.'

Terwijl we zo zitten te praten, klinkt er plotseling op twee hoog door de gehorige zoldering heen een ijselijke gil. We herkennen de stem van juffrouw Van Bever, die het op een angstwekkende manier op de zenuwen heeft. Op straat horen de mensen het ook, er stormen een paar mensen naar boven en vader en Appie rennen de trap af naar beneden.

De brandkast van juffrouw Van Bever staat open en zij ligt er voor op de grond te gillen en te graaien tussen allerlei papieren, die overal verspreid zijn. Vader kijk niet naar de buurvrouw en naar de papieren, maar hij springt regelrecht naar de brandkast

156