De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

Daarop wordt juffrouw Van Bever kwaad. Als moeder moet ze haar enige zoon de hand boven het hoofd houden, maar Jokof wil niet door haar verdedigd worden. Niet Henri du Pont, maar hij is het eerste op het idee gekomen dat we allemaal naar dat eiland moeten verhuizen.

Jokof is een nog heftiger romanticus dan mijn moeder. Hij stapt naar het venster en zegt met een gebaar alsof hij alle mensen wil omarmen: 'Iedereen wil mee naar het eiland, daar ben ik zeker van. De hele steeg verlangt naar de blauwe zee en de warme tropenzon. De mensen wentelen zich in de modder van de buurt en ze denken dat er geen betere wereld bestaat, maar als ik hun vertel van het gele strand, waar de golven breken met witte kuiven op de rode rotsen die tegen de blauwe lucht afsteken, dan zal de hele steeg, de hele stad, het hele land ons volgen. De mensen hebben heimwee naar een betere wereld en het ergste is, ze weten het niet eens.

Kijkt grootmoeder hem medelijdend aan: 'Weer eentje, die het in zijn hoofd geslagen is. De toverheks geld maakt ons nog allemaal stapelgek.'

Zegt vader: 'Laten we liever over zaken praten, waarom zullen we nu al prakkizeren over verhuizen, als we niet eens weten wanneer de boot gaat.'

Henri du Pont vertelt dat er in Nederland geen gezantschap van Nicaragua is. Het hoofdkantoor van dat land, zogezegd, is in Parijs. Als we iets precies te weten willen komen over die papieren moeten we in die stad wezen.

Hoe komt een mens in Parijs en wat kost zo iets? Honderdvijftig gulden, eigenlijk te geef, als je nagaat wat er allemaal voor ons op het spel staat. Maar al is anderhalf honderd gulden nog zo weinig, waar moet vader die honder daalders vandaan halen, we zijn immers zo arm als de spijker in de plee, waar de in stukken gescheurde krant opgeprikt is. Juffrouw Van Beveren verklaart ongevraagd dat ze er niet over prakkizeert dat bedrag voor te schieten. Ze gunt ons de erfenis, daar niet van dat, weten we nu

147