De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

hem over ons de beste informaties gegeven. Er heerst in de kamer een sfeer van ontroerende vertrouwelijkheid, die plotseling eindigt doordat juffrouw Van Bever binnenstuift, opgewonden, omdat haar Jokof bij ons is, zonder dat zij het weet. Wordt zij misschien overal buitengehouden?

Vader kalmeert haar. Alles is in orde. Juffrouw Van Bever begrijpt hem verkeerd en zegt dat ze dus op visite is bij miljonairs. Zegt Jokof: 'Doe asjeblieft gewoon. Als U even rustig kunt blijven, zal Henri verder gaan met zijn les over het eiland.' Moeder, die op haar romantische gedachten wegdeint, wil weten hoever het varen is. Als ze hoort dat het eiland waarschijnlijk onbewoond is en dat er bossen zijn, zegt ze dat ze voor geen miljoen op zo'n eng stuk grond wil wonen. Nou ja, onbewoond is eigenlijk het goede woord niet, er wonen wat Indianen in holen. De grond moet er zeer vruchtbaar zijn. Een van de boeken op tafel vermoedt dat er ook delfstoffen worden aangetroffen, goud en zilver en diamanten misschien. Moeder strijkt liefkozend over de gepolitoerde deur van de linnenkast. Ze kijkt naar de vale gordijnen. Zonder dat ze een woord zegt weten we dat ze uit haar hoofd uitrekent hoeveel diamanten er nodig zijn om de pandjes uit de lommerd te halen en de gordijnen te vernieuwen.

Vader heeft aan al die boeken maling, hij wil geld zien, hoe meer hoe liever en hoe sneller hoe beter. Jokof loopt warm bij de gedachte dat daar ginds zo'n lap grond ongeduldig ligt te wachten om door ons in bezit te worden genomen. Hij vraagt aan Henri du Pont, die student is in de economie, of het niet veel beter zal zijn die gronden in cultuur te gaan brengen. Grootmoeder wil er nooit van haar leven gaan wonen. Een oude boom moetje niet verplanten. Ze is in de buurt geboren, waar ze ook wil sterven. Ze laat zich nog liever veertig kiezen trekken, dan dat zij met Indianen op één trap gaat wonen. Moppert ze: 'Meneer du Pont heeft die malloterij vanjokof overgenomen.'

146