De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

door een advocaat, maar zo iemand doet niets zonder voorschot. Wie bij een advocaat aan de bel trekt, is hem geld schuldig en waar moeten wij dat geld vandaan halen? Moeder begint daarna te fantaseren, die perkamenten kunnen wel eens duizenden guldens waard zijn. Binnen vijf minuten droomt ze zichzelf schatrijk. Vader waarschuwt oom Max dat die tegen zijn eigen vrouw geen woord mag kikken over de perkamenten documenten, niet dat ik haar niet vertrouw, maar misschien zijn die papieren geen halve cent waard en waarom zou je iemand blij maken met niks. Moeder stopt de documenten weer in het trommeltje. Daarna vertrekt oom Max. Wij gaan slapen.

De volgende ochtend zegt moeder dat ze slecht heeft gedroomd. Allerlei fantasieën zwieren door haar hoofd, ze heeft aan het geld gedacht en wat je ervoor kunt kopen, de gordijnen moeten nodig vernieuwd en de schoenmaker krijgt nog geld en, laten we er maar rond voor uitkomen, sinds de laatste werkeloosheid van vader staat er in de lommerd nog zeker tweehonderd gulden aan pandjes. Terwijl ze in de nacht zo ligt te woelen, schiet haar opeens te binnen dat het eigenlijk een grote verantwoording is, al dat vele geld in huis. Ze begrijpt nu waarom juffrouw Van Bever zo bang is voor inbrekers. Wat zullen we doen? Oom Max is een goeie jongen, maar hij zwijgt zó onhandig dat zijn vrouw onmiddellijk aan de weet komt wat hij haar niet wil vertellen. Nou en als dat mens een geheim moet bewaren, dan is het: zwijg het voort.

Grootmoeder Griet vraagt tenslotte: 'Waar zullen we het trommeltje verstoppen?'

Niemand durft er rond voor uitkomen, maar iedereen denkt aan de brandkast van juffrouw Van Bever. Ik moet de buurvrouw gaan vragen of ze even boven wil komen. Moeder zegt het niet eens zo luid, maar juffrouw Van Bever roept meteen van beneden dat ik niet hoef te komen, omdat ze al onderweg is. Als ze even later bij ons in de kamer staat, hoeft niemand haar iets te vertel

135