De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

Nu moet ik ook iets vertellen van de steeg zelf, want bij de lijst van personen behoort de beschrijving van het toneel. De coulissen bestaan uit twee rijen karren en kraampjes, aan elke kant van de steeg een rij, en tussen en voor en achter die karren krioelt het elke dag van honderden mensen, die ik niet allemaal kan opnoemen en dus noem ik alleen maar Appie en Betje. Betje verkoopt niets dan gekookte eieren en daardoor is ze een concurrente van Appie, die aan zijn zuurkraam gekookte eieren verkoopt, augurken, komkommer, citroen in de azijn, ingelegde rode kool en ook nog stukjes gekookte lever en zo. Appie is in de handel een geweldenaar, hij is neringziek. Betje is een weduwvrouw met één kind, waarvoor ze hard moet werken en dus is zij ook neringziek, maar uit bittere noodzaak. Omdat die twee elkaar elke klant en het licht in de ogen misgunnen, stoken de buren ze tegen elkander op en een paar minuten later hangen uit alle ramen van alle verdiepingen van alle huizen in de steeg de vrouwen om te luisteren naar de ruzie, die bij Appie altijd eindigt met een treiterlied en bij Betje soms met een zenuwtoeval. Nu ik met mijn beschrijvingen zover gekomen ben, bemerk ik dat ik nog even moet terugkeren naar de mensen in ons huis, want ik moet beslist nog vertellen waarom mijn vader ruzie heeft met zijn familie. Het is een ingewikkeld verhaal, maar het komt hierop neer dat hij met mijn moeder getrouwd is tegen de zin van zijn eigen moeder, die mijn andere grootmoeder is, grootmoeder Jans. Grootmoeder Griet woont bij ons in, maar die andere opoe ken ik helemaal niet, omdat we geslagen vijanden zijn met alle familieleden, die we de lui van Vlooienburg noemen, waar ze wonen. Dan is er nog oom Max, die bij die ruzie de partij van ons gezin in de Markensteeg trekt, dwars tegen de lui van de Vlooienburg in, maar hij ziet kans met iedereen goede vrienden te blijven. De andere familieleden komen gaandeweg aan de beurt in het verhaal, dat ik nu eindelijk kan vertellen.

133