De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

Op nummer negen drie hoog wonen wij en grootmoeder Griet is bij ons in. Zij voelt zich verantwoordelijk voor alle gedragingen, zedelijke, huishoudelijke, financiële en overige handelingen van de hele buurt. Niemand heeft haar die taak ooit opgedragen, maar ze doet nu eenmaal alles met toewijding en concentratie, dat is het kenmerk van de ware roeping. 'Haar kan niemand iets wijsmaken', zeggen ze in de buurt. Zegt zij: 'Ik kan mezélf niet eens voor de gek houden.'

Grootmoeder is een realiste, maar mijn moeder kan zonder romantiek niet leven. Het verlangen om uit de werkelijkheid te vluchten is de verklaring voor de vriendschap tussen haar en juffrouw Granaat. Als juffrouw Granaat een goede bui heeft, haalt ze onder de toonbank een groot koeien-dijbeen te voorschijn: hier juffrouw Beem (zo heten we), deze mergpijp krijgt U toe en heeft U het recept voor de mergtaart nog? Mergtaart is haar lievelingsgerecht. Het tragische is, dat ze er zelf volstrekt niet van mag eten, het is puur vergif voor haar, omdat ze veel te dik is. Geloof me, ze draagt haar buik voor zich uit als een vat bier en haar armen barsten van groeikracht in de breedte. Het is suiker in de lever, die op het hart kan slaan (zeggen de vele deskundigen, die in de steeg wonen) en juist omdat ze moet leven van een droge beschuit 's morgens en een kopje thee voor ze naar bed gaat, praat ze altijd zo graag over veel en lekker eten. Moeder liegt elke keer tegen haar dat ons hele gezin dól is op mergtaart. In waarheid kookt ze altijd soep van het been. Die twee vrouwen smullen in de winkel van een gerecht, dat de een nooit maakt en de ander nooit smaakt. Als dat geen onvervalste romantiek is, dan moet ik mijn schoolgeld terug gaan halen.

Twee hoog, onder ons, woont juffrouw Van Bever. Volgens de Burgerlijke Stand is zij een buurvrouw, in werkelijkheid een uitwonend lid van het gezin. De houten zolderingen in ons huis zijn erg gehorig. Als bij ons op drie hoog moeder naar het broodmes

131